ਲੀਮਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਪੱਲਬ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਡਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ!!!!
ਮਿਥਿਲਾ: ਉਸਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁਦਾਈ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਭਾਬੀ?
ਲੀਮਾ: ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ।
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੱਲਵ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰਮੀਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੱਲਬ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਪੱਲਬ ਦੀ ਮਾਂ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਟੀਵੀ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪੱਲਬ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਪੱਲਬ ਨੂੰ ਸੋਫੇ ‘ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਨਸਰੀਨ: ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?
ਪੱਲਬ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੰਮੀ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਸਰੀਨ: ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਸੀ?
ਪੱਲਬ: ਨਹੀਂ ਮੰਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਹੇਲੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? (ਹੜਕਦੇ ਹੋਏ)
ਨਸਰੀਨ: ਹੁਣ ਹੋਰ ਅਟਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ!! ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਮਰ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?
ਪੱਲਬ: ਸ਼ਰਮੀਨ ਅੰਮੂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਹੈ।
ਨਸਰੀਨ: ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਸਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਆਏ ਸੀ। ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਪੜ੍ਹਨੇ ਪੈਣਗੇ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ‘ਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋਗੇ?
ਪੱਲਬ: ਹਾਂ, ਮੰਮੀ, ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਨਸਰੀਨ: ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਮਿਥਿਲਾ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਭਾਬੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਤਿਤਲੀ ਘਰ ਆਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮੰਗੀ।
ਤਿਤਲੀ: ਅੰਕਲ, ਇਹ ਗਣਿਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਕਰੋ।
ਪਲਬ: ਠੀਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ। ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਆਵਾਂਗਾ।
ਪੱਲਬ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਕੇ ਤਿਤਲੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਤਿਤਲੀ ਨੂੰ ਸਟੱਡੀ ਟੇਬਲ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪੱਲਬ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਿਤਲੀ ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਪੱਲਬ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਦਿੱਤਾ। ਪੱਲਬ ਨੇ ਗਣਿਤ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਤਿਤਲੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੁਖਦੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪੱਲਬ ਦੀ ਗੋਦੀ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਪੱਲਬ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਤਿਤਲੀ ਗਣਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਲਿਖਣ ਕਾਰਨ ਤਿਤਲੀ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਤਿਤਲੀ ਦੇ ਨੱਕ ਪੱਲਬ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਰਗੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੱਲਬ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸੁੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਿਤਲੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੋਦੀ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਪੱਲਬ ਦਾ ਲਿੰਗ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਤਿਤਲੀ: ਕੀ ਹੋਇਆ ਚਾਚਾ ਜੀ? ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਪਲ ਇੰਨੀ ਸੁੱਜੀ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਕੀ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਪੱਲਬ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਤਿਤਲੀ 15 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ, 9ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ!!!! ਪੱਲਬ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਦਰਦ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਤਿਤਲੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਪੱਲਬ: ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿਤਲੀ: ਤਾਂ ਹੀ ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਪੱਲਬ: ਦਵਾਈ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿਤਲੀ: ਓ, ਤਾਂ ਅੰਕਲ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਾਵਾਂਗਾ?
ਪੱਲਬ: ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਤਿਤਲੀ: ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਤੂੰ ਰੁਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪਲਬ: ਠੀਕ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ।
ਤਿਤਲੀ: ਕਿਉਂ ਚਾਚਾ?
ਪੱਲਬ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪੜ੍ਹੇ ਦੇਖੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਓਗੇ।
ਤਿਤਲੀ: ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਅੰਕਲ ਨੂਨੂ ਦੀ ਯੋਨੀ ਦਰਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪੱਲਬ: ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ।
ਤਿਤਲੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਤਾਲਾ ਜਾਂ ਬੋਲਟ ਨਹੀਂ ਲਗਾਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪੱਲਬ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਪੱਲਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦਾ ਲਿੰਗ ਸਪਰਿੰਗ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਤਿਤਲੀ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਡਰ ਗਈ।
ਤਿਤਲੀ: ਕੀ ਇਹ ਇੰਨਾ ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਸੁੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ??? ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਪੱਲਬ: ਓ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਬੰਦਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਸਿਰਲੇਖ: ਮਾਲਿਸ਼?
ਪੱਲਬ: ਇਹ ਮਾਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਿਤਲੀ: ਕਿਹੜੀ ਦਵਾਈ?
ਪੱਲਬ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰ ਲਵੀਂ, ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿਤਲੀ ਨੇ ਪੱਲਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੱਲਬ: ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਪੱਲਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ-ਥੱਲੇ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਤਿਤਲੀ ਨੇ ਧੋਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੱਲਬ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ-ਥੱਲੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪੱਲਬ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਹ-ਓਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਿਤਲੀ: ਅੰਕਲ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਪੱਲਬ: ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੋ!!!
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਦਰਦਨਾਕ ਹੈ, ਤਿਤਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਰਗੜਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਫੂਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੱਲਬ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਕੁਰਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਲਈ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿਤਲੀ ਨੇ ਪੱਲਬ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੱਲਬ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁੱਜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਿਤਲੀ: ਅੰਕਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਿੱਪਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪੱਲਬ: ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ!!!
ਮੈਨੂੰ ਪੱਲਵ ਦੀ ਫੇਸਸਿਟਿੰਗ ਯਾਦ ਆਈ।
ਤਿਤਲੀ: ਕਿਹੜੀ ਦਵਾਈ?
ਪੱਲਬ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਜਾ।
ਸਿਰਲੇਖ: ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਿਉਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਪੱਲਵ: ਦਵਾਈ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ।
ਤਿਤਲੀ ਆਪਣੀ ਹਾਫ਼ ਪੈਂਟ ਅਤੇ ਪੈਂਟੀ ਉਤਾਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਧੇ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਹਲਕੀ ਮੋਟੀ, ਅਤੇ ਦਰਮਿਆਨੇ ਨੱਕੜ। ਜਵਾਨ ਫਿਗਰ, ਲੀਮਾ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਫਿਗਰ 34-30-38। ਜਦੋਂ ਤਿਤਲੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਫਿਗਰ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਲੀਮਾ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਿਤਲੀ: ਚਾਚਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਵਾਈ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪੱਲਵ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਨੰਗੇ ਹੀ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਪੱਲਵ: ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਪਿੱਠ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ।
ਤਿਤਲੀ ਉੱਠ ਕੇ ਪੱਲਵ ਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਪੱਲਬ: ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇਂਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੋਤੇ ਨੂੰ ਸੁੰਘਾਂਗਾ।
ਤਿਤਲੀ: ਓ, ਚਾਚਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਖੋਤੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੁੰਘ ਰਹੇ ਹੋ?
ਪੱਲਬ: ਤੇਰੇ ਗਧੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਸਿਰਲੇਖ: ਕੀ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ ਬਦਬੂ ਆਉਣ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ?
ਪੱਲਬ: ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ।
ਤਿਤਲੀ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੱਲਬ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬੈਠੀ, ਪੱਲਬ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿਤਲੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਚਾਚਾ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਆਕਸੀਜਨ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਿਰਲੇਖ: ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਨੀ ਦਾ ਦਰਦ ਘੱਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੰਕਲ?
ਪੱਲਬ ਆਪਣੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਮਗਨ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਸੁੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਲਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਤਿਤਲੀ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਿਤਲੀ ਨੇ ਅਚਾਨਕ “ਓਹ” ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਤਿਤਲੀ: ਅੰਕਲ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪੱਲਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਿਤਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਸਰੀਨ ਜਹਾਂ ਟੀਵੀ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗੀ। ਪੱਲਬ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਵੱਸ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਸਰੀਨ ਨੇ ਟੀਵੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਿਤਲੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਉਹ ਡਰ ਗਈ!!!
ਤਿਤਲੀ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, “ਆਹ, ਚਾਚਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਰਦ ਦੀ ਦਵਾਈ ਦੇਣਾ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਆਹ, ਓਹ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਚੀਕ ਪਈ।
ਨਸਰੀਨ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਨੂਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਸਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਇਸਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ? ਹਾਹਾ, ਪੱਲਬ ਤਿਤਲੀ ਨੂੰ ਚੁਦਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਜਦੋਂ ਨਸਰੀਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਡਰ ਗਈ, ਪਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਨਸਰੀਨ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਕੀ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?! ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤਿਤਲੀ ਪੱਲਬ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੱਲਬ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਤਿਤਲੀ ਦੀ ਚੂਤ ਨੂੰ ਚੱਟ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਸਰੀਨ ਜਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਪੱਲਬ ਤਿਤਲੀ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁਦਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਸਰੀਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਲਬ ਇੰਨੀ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੁਦਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਿਤਲੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚੀਕ ਦੇਖ ਕੇ ਨਸਰੀਨ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਸਰੀਨ 50 ਸਾਲ ਦੀ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦਾ ਫਿਗਰ ਬੁੱਢਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 36 ਸਾਈਜ਼ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। 35 ਸਾਈਜ਼ ਦੀ ਮੋਟੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੁੰਗਰਾਲੀ ਕਮਰ। ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਾਈਜ਼ 40 ਮੋਟਾ ਖੋਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੁਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹਿੱਲਦੀ ਹੈ। ਸਕੂਲੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੈਂਟਾਂ ਗਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਸਰੀਨ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੰਦਾ ਬੁਰਕਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਤੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੋਤੇ ਕਾਰਨ ਬੁਰਕਾ ਪਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁਦਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਨਸਰੀਨ ਜਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਮੌਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ, ਪੱਲਬ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਉਹ ਰੁੱਝੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਫ਼ੋਨ ‘ਤੇ ਵੀ ਬਹਿਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਸਰੀਨ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ।
ਤਿਤਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਤਿਤਲੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਲਾਹਨਤ,ਲਾਹਨਤ, ਮੈਂ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਪੱਲਬ ਇੱਕ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁੰਡਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।”